Poświąteczny nastrój

Miałem sporo planów na te święta, sporo rzeczy, które chciałem zrobić..jednak nie wszystko okazało się dla mnie wykonalne, pisanki? w porządku to było do ogarnięcia..trzy niezbyt wymyślne dania, na które zdobyłem się, po niewielkich zakupach..do supermarketu nie dotarłem..zbyt duży tłum, ale osiedlowy sklepik okazał się całkiem przyzwoicie zaopatrzony, a z racji tego, że było w nim mniej ludzi nie czułem się aż tak bardzo osaczony..wierzcie mi to i tak pokonanie bariery, która do niedawna wydawała się nie do pokonania, był czas kiedy jedzenie dostarczała mi firma cateringowa..najbardziej martwi mnie fakt, że byłem sam, przez krótką chwilę chciałem zaprosić sąsiada-starszego pana, którego rodzina od lat mieszka za granicą, a on zupełnie jak ja tkwi całymi dniami w domu, jednak później pomyślałem, że może to za dużo? że może uzna, że jestem totalnie pokręcony..to mogło być zbyt wiele także dla niego..przecież nasza rozmowa to lakoniczne dzień dobry, ewentualnie kilka zdań wymienionych z grzeczności..święta przed TV nie są aż takie straszne..wczoraj wieczorem wspiąłem się na wyżyny własnej odwagi i zadzwoniłem do ojca..odebrał po kilku sygnałach swoich suchym i chłodnym:” słucham”? rozłączyłem się..jednak po kilku minutach spróbowałem ponownie, tym razem odebrała jakaś kobieta, więc ponownie się rozłączyłem..zabrakło mi odwagi..teraz zastanawia mnie kim ona jest? kim jest dla niego? Wiem, że prędzej czy później będę musiał z nim porozmawiać, bo jest czymś w rodzaju demona przeszłości, z którym przyjdzie mi się zmierzyć..jutro pierwszy dzień w pracy i tej myśli staram się trzymać.