Dziś rano dzwonił do mnie szef.. w czwartek mogę pojawić się w pracy, czyli chociaż pod tym jednym względem klamka zapadła...dodatkowo zaprosił mnie na spotkanie świąteczne dzisiaj w firmie, ale delikatnie odmówiłem, nie jestem jeszcze na to gotowy...dziś wielki piątek w religii chrześcijan bardzo ważny dzień...Kiedy ja ostatnio rozmawiałem z Bogiem...nie pamiętam...może to już najwyższy czas żeby to zrobić.. Może warto spróbować spędzić te święta w miarę normalnie ,ten jeden raz...może wybiorę się dziś do sklepu zrobić normalne zakupy(nie jestem do tego przekonany) ,bo ile można jeść mrożonki...myślałem żeby zadzwonić do ojca(sam nie wierzę w to co piszę)...ale co będzie zobaczymy...
Dziś wydarzyło się tyle rzeczy, że nawet sam nie wiem od czego zacząć.. może trudno będzie wam w to uwierzyć, ale wreszcie zrobiłem coś dla samego siebie, coś dla swojej przyszłości, coś co chyba w tej chwili kiedy o tym myślę zupełnie mnie przerasta. Nie chcę nazywać tego szumnie jakąś ogromną zmianą, ale z pewnością jest to spory krok w moim życiu. Dla was, jeśli nie macie tego typu problemów wyjście z domu do pracy czy spotkanie się ze znajomymi to codzienność, rutyna, coś normalnego, co nie wymaga od was żadnego wysiłku, dla mnie to wyzwanie, niemal szaleństwo. To właśnie dziś wykonałem telefon do mojego przełożonego, z prośbą o zmianę trybu pracy i powrót do redakcji. Na początek może tak na 2 -3 dni w tygodniu, muszę najpierw sam sprawdzić jak sobie z tym poradzę.. to tylko tak na próbę i zobaczymy co będzie dalej.. zgodził się.. zawsze był wobec mnie bardzo w porządku, łudzę się, że to nie jedynie kwestia współczucia z jego strony. W każdym razie od wtorku wracam do.. życia. Z jednej strony to napawa mnie takim optymizmem ,a z drugiej boję się czy przezwyciężę własny strach.. dodatkowo zbliżają się święta.., które jak co roku spędzę samotne..
Obudziłem się dziś z dziwnym przeświadczeniem..z jakąś wewnętrzną chęcią do zmiany czegoś..czegokolwiek w swoim życiu, pierwsza myśl – może już czas, aby skończyć z pracą w domu, może już czas, aby wyjść do ludzi..za dużo tego gdybania, kiedy jestem w domu bezpieczny z dala od całego szaleństwa tego świata mówienie sobie takich rzeczy przychodzi mi z dużą łatwością, gorzej z przeobrażeniem tych słów w czyny, ile razy już próbowałem? Czy w ogóle jestem w stanie to policzyć? Te niekończące się próby, gdzie żadna nie została zwieńczona sukcesem..ale teraz czuję się bliżej celu niż kiedykolwiek..teraz czuję, że wystarczy mi siły i motywacji..spróbuję..muszę..chcę..postanowione!
Jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się wspomnieć wam o swojej rodzinie..nie to żebym jej nie miał, przecież każdy „jakąś” ma..jak to zwykle w życiu bywa odnośnie wszystkiego to jedynie kwestia jakości..tutaj stwierdzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu nabiera nowego znaczenia..moja matka umarła kiedy byłem jeszcze mały..w sumie to słabo ją pamiętam..nie mam rodzeństwa, przynajmniej żadnego, o którym bym oficjalnie wiedział..ojciec?..jemu poświęcę nieco więcej uwagi, to taki typ człowieka lubiącego się pochwalić..niedowartościowany egoista.Dopóki robiłem to czego chciał byłem najlepszym na świecie synem, liczył, że zrobię zawrotną karierę, a on będzie pławił się w blasku mojego sukcesu, kiedy uświadomił sobie, że zachodzą we mnie zmiany wymykające się spod jego kontroli zamiast mi pomóc jak na najbliższą osobę przystało, powiedział mi, że się za mnie wstydzi, bo jako mężczyzna nie potrafię rozwiązywać swoich problemów i stawić im czoła, uważał, że coś sobie uroiłem, żeby nie pracować i żyć na jego koszt..od wielu już lat nie mamy ze sobą żadnego kontaktu..nie żebym tego jakoś specjalnie potrzebował, ale to po prostu przykre, wychowujesz się z kimś, macie ze sobą wiele wspomnień, później jedno twoje potknięcie i wszystko idzie w zapomnienie..
Papieros... kawałek papieru, gąbeczka i ten składnik... tak tytoń, uwielbiam kiedy dym napływa do moich płuc to chwilowe uczucie przyjemności i odprężenia, które chwilę potem jest zastępowane przez frustrację, frustrację spowodowaną chęcią zapalenia kolejnego papierosa. Podobnie jest z miłością, kiedy raz spróbujesz już nigdy nie uwolnisz się z tych sideł. Tylko ja nigdy nie zaznałem tego mistycznego uczucia... a jednak chcę ... nie ! muszę skosztować, spróbować, doświadczyć... ale nie mogę, boję się ? nie dam rady ? sam już nie wiem. Nie wiem czego tak naprawdę mi potrzeba... cholera... whiskey mi się kończy. Dziwne ... właśnie uświadomiłem sobie czego mi potrzeba....
Wczoraj wieczorem podjąłem jedną z ważniejszych decyzji w moim życiu..po ponad 3 latach wracam na terapię..zaczynam za 2 tygodnie, pozostaje mi wierzyć, że moja chęć zmiany ma kluczowe znaczenie, że na tym można budować, bo przecież chce żyć jak inni, chcę żyć normalnie..ale czy zadawanie sobie pytania „dlaczego ja”? ma jakikolwiek sens? Czy nie jest tak, że takie pytanie to jedynie zawoalowana forma użalania się nad sobą? martwią mnie te zmiany nastrojów..dziś jestem w stanie góry przenosić, a jak będzie jutro? Z jednej strony wiem, że muszę wyjść do ludzi i wiem, że tego właśnie chcę..z drugiej boję się, że to wszystko zaszło już za daleko..a jeśli nie ma odwrotu? jak tu w siebie wierzyć..skoro w nikim nie masz oparcia? Jak odbudować swoje życie nie mając żadnego punktu zaczepienia? Szukam ukojenia w alkoholu..może lepiej poszukać go gdzieś indziej?
... To miał być jeden z tych lepszych dni, dni dających iskierkę nadziei, aby stać się istotą społeczną w pęłnym tego słowa znaczeniu. Chciałem stać się kimś ważnym dla drugiej osoby. Ja skazany na samotność, niebyt miałem w końcu poczuć fizyczność, dać ją drugiej osobie. Dotąd sieć była jedyną przestrzenią w której miałem śmiałość na kontakt z kobietą. Pragnąłem czegoś więcej. W miarę jak nasza znajomość się pogłębiała, oboje czuliśmy, że to nie wystarczy... chcieliśmy więcej... Marzyłem, żeby stanąć przed nią i powiedzieć: Oto JA! proszę tylko o to abyś mnie zaakceptowała. Wiedziałem, że wiele ryzykuję, że mogę wszystko stracić. Ale mogłem też wiele zyskać-życie o jakim zawsze marzyłem, być kimś ważnym dla drugiej osoby. Spotkanie było umówione na 18.00, znakiem rozpoznawczym-książka trzymana w dłoni. Mijały kolejne minuty, godziny, nie odpuszczałem wciąż mając nadzieję na cud. Nie przyszła...albo co gorsza była...zobaczyła mnie... Czy naprawdę jestem aż tak odrażający? Patrząc w lustro widzę siebie okrytego w to ciało, którego nienawidzę, w którym jestem schowany i nic nie mogę z tym zrobić. Ja i moje ciało do siebie nie pasujemy. Pytam, niech ktoś mi powie: dlaczego żyjemy w świecie tak okrutnym w którym liczą się pozory? To zewnętrzne, jakże ulotne piękno, przecież ono jest tylko przez chwilę, aby zaraz potem zamienić się w starość, brzydotę. Czy naprawdę nie ma ludzi, którzy potrafią dostrzec coś więcej niż to w czym jestem zamknięty? Ciało to moje własne więzienie. Po raz kolejny uświadamiam sobie, że jestem tym, czym jest moje ciało...
Ostatnio coraz częściej myślę o tych wszystkich zmarnowanych latach..(czy zmarnowanych??),latach stresu i samotności..podobno to człowiek kreuje swój los, a jednak mam poczucie, że niewiele mogłem zrobi ć, czy taki się urodziłem? chyba nie..przyczyny tego stanu upatruję w pewnym wydarzeniu z dzieciństwa, bo właściwie od tego wszystko się zaczęło. Nigdy nie byłem specjalnie lubianym dzieckiem, nigdy też nie byłem popularny. Otyły i zakompleksiony, a dzieci zawsze wiedzą jak to wykorzystać. Tego dnia mieliśmy w szkole przedstawienie, nie pamiętam dokładnie, ale było to związane z mitologią grecką, nie grałem w nim bo niby kogo? takich dzieciaków nikt nie obsadza, miałem natomiast wnieść atrapę drzewa w przerwie między kolejnymi scenami, pech chciał że potknąłem się o jakiś przedmiot i przewróciłem łamiąc przy tym drzewo pod swoim ciężarem..od tego dnia dzieciaki traktowały mnie jak trędowatego, nikt przecież nie chce się zadawać z największym obiektem pośmiewiska jakim się stałem..szykanowanie, zaczepki, popychanie, odrzucenie..nigdy tego nie zapomnę..od tego czasu każdy bliższy kontakt z innymi ludźmi wywołuje u mnie panikę, szybkie bicie serca i te myśli, myśli, że oni mają rację, że do niczego się nie nadaję, że jestem kompletnie bezużyteczny..
Kolejny drink mam za sobą. Chcę się z Wami podzielić swoimi myślami. Myśli nie pozwalają mi zasnąć... Zastanawiam się o co chodzi z tym całym życiem, dlaczego tak trudno przychodzi mi się nim cieszyć? Ulgę przynoszą mi absorbujące zajęcia, które odwracają moją uwagę i nie pozwalają myśleć o krótkim życiu i śmierci-prawdziwej niedoli człowieka. Obserwując otoczenie, ten pusty społeczny porządek, odnoszę wrażenie, że wszystko kręci się wokół konsumpcji. Wszędzie sklepy, galerie handlowe, gdzie nie spojrzeć-tam masowa sprzedaż. Najgorsze, że konsumpcja nie oznacza dziś jedynie kupowania rzeczy, wraz z towarem nabywa się również tożsamość, określony styl życia, a więc i przynależność do danej grupy. Poprzez dobór odpowiednich rzeczy można wyrazić siebie, przybrać daną osobowość. Czy to nie absurd? Człowiek zamiast podmiotem staje się przedmiotem... Nie mogę tego znieść... A ja? Kim jestem?
Na początek może kilka słów o mnie.. Jestem Wojtek i całe ostatnie 40 lat mojego życia zajęło mi uświadomienie sobie, że mam problem..z wykształcenia nauczyciel fizyki, choć powiedzieć, że kiedykolwiek pracowałem w tym zawodzie jest stwierdzeniem mocno przesadzonym..od ponad 15 lat pracuję w domu, rzadko kiedy mam kontakt z kimkolwiek innym poza samym sobą..wiele razy chciałem powrócić do swojego zawodu,który kiedyś wydawał się być pasją..przeszkodę w drodze do tego zawsze stanowiłem ja sam..nigdy ktoś trzeci..piszę do działu ze sportem dla jednego z popularnych serwisów..z tego żyję. Codziennie walczę sam ze sobą.. to co dla innych jest zupełnie naturalne ,dla mnie stanowi wyzwanie życia..każde wyjście z domu..każdy najmniejszy kontakt z innymi ludźmi to zmaganie się z narastającym we mnie lękiem..lękiem jakim jest paniczny strach przed ludźmi,przed narażeniem się na śmieszność i kompromitację..to cholerne uczucie zawsze mnie dopada..moje życie to jedna wielka pustka,ostatnio coraz częściej myślę,że może lepiej je po prostu skończyć..
Jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się wspomnieć wam o swojej rodzinie..nie to żebym jej nie miał, przecież każdy „jakąś” ma..jak to zwykle w życiu bywa odnośnie wszystkiego to jedynie kwestia jakości..tutaj stwierdzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu nabiera nowego znaczenia..moja matka umarła kiedy byłem jeszcze mały..w sumie to słabo ją pamiętam..nie mam rodzeństwa, przynajmniej żadnego, o którym bym oficjalnie wiedział..ojciec?..jemu poświęcę nieco więcej uwagi, to taki typ człowieka lubiącego się pochwalić..niedowartościowany egoista.Dopóki robiłem to czego chciał byłem najlepszym na świecie synem, liczył, że zrobię zawrotną karierę, a on będzie pławił się w blasku mojego sukcesu, kiedy uświadomił sobie, że zachodzą we mnie zmiany wymykające się spod jego kontroli zamiast mi pomóc jak na najbliższą osobę przystało, powiedział mi, że się za mnie wstydzi, bo jako mężczyzna nie potrafię rozwiązywać swoich problemów i stawić im czoła, uważał, że coś sobie uroiłem, żeby nie pracować i żyć na jego koszt..od wielu już lat nie mamy ze sobą żadnego kontaktu..nie żebym tego jakoś specjalnie potrzebował, ale to po prostu przykre, wychowujesz się z kimś, macie ze sobą wiele wspomnień, później jedno twoje potknięcie i wszystko idzie w zapomnienie..
Papieros... kawałek papieru, gąbeczka i ten składnik... tak tytoń, uwielbiam kiedy dym napływa do moich płuc to chwilowe uczucie przyjemności i odprężenia, które chwilę potem jest zastępowane przez frustrację, frustrację spowodowaną chęcią zapalenia kolejnego papierosa. Podobnie jest z miłością, kiedy raz spróbujesz już nigdy nie uwolnisz się z tych sideł. Tylko ja nigdy nie zaznałem tego mistycznego uczucia... a jednak chcę ... nie ! muszę skosztować, spróbować, doświadczyć... ale nie mogę, boję się ? nie dam rady ? sam już nie wiem. Nie wiem czego tak naprawdę mi potrzeba... cholera... whiskey mi się kończy. Dziwne ... właśnie uświadomiłem sobie czego mi potrzeba....
