Przewrotność losu

Zaczynam robić postępy-to znaczy tak twierdzi mój psychoterapeuta, do momentu, w którym nie zwrócił na to mojej uwagi sądziłem, że raczej kiepsko mi idzie, że stoję w miejscu.. a czy stojąc w miejscu nie cofamy się, kiedy cała reszta świata gna do przodu? Świadomość, że tyle życia umknęło mi bezpowrotnie powinna dołować, ale zamiast tego czuję ogromną wdzięczność, bo los dał mi szansę.. sam sobie ją wreszcie dałem.. w ostatnim czasie tak wiele osób mnie wspiera.. ludzie, z którymi chodzę na terapię stanowią teraz moją rodzinę, podobne sytuacje życiowe bardzo nas do siebie zbliżyły.. nie myślcie sobie jednak, że teraz moje życie to jakaś idylla czy sielanka.. nigdy tak nie będzie.. ale już wiem, że z problemami trzeba sobie radzić.. bo kiedy są chęci wszystko jest możliwe.. pewnie jeszcze nie raz życie mnie czymś zaskoczy.

Terapii ciąg dalszy

Ostatnio wspominałem o sposobności spotkania nowych ludzi  podczas terapii. Wspomniałem między innymi o Kasi i Marcinie są oni ważną częścią naszej grupy, są ludźmi którzy przeszli najwięcej. Chciałbym się podzielić z wami pewnymi przemyśleniami. Mianowicie czy myślicie, że taka terapia podczas której wyzbywa się swoich lęków oraz zdradza praktycznie najgłębsze sekrety przed praktycznie obcymi ludźmi może doprowadzić do tego iż kiedyś mogę właśnie z tymi ludźmi być przyjaciółmi? Zastanawia mnie to od pewnego czasu, oczywiście mój główny cel się nie zmienił chcę się wyzbyć moich lęków i w miarę normalnie żyć. Ale jeśli przy okazji istnieje możliwość poznania i zbliżenia się z wartościowymi ludźmi czy nie spróbować ? W końcu kto mnie lepiej zrozumie, jak ludzie którzy doświadczyli również doświadczyli tego samego co ja ?   Chciałbym również wspomnieć o moim ojcu. Mianowicie spotkałem się ostatnio z jego obecną partnerką i uzgodniliśmy, że porozmawia z ojcem i namówi go na spotkanie byśmy spróbowali się pogodzić. Jeśli ojciec się zgodzi tym razem na pewno się nie wystraszę. Ponieważ czas tą sprawę wreszcie zakończyć. 

Nowi Ludzie

Jak się okazało terapia to nie tylko sposobność do wyzbycia się lęku zatruwającego życie, to również świetna okazja do poznania nowych ludzi, ludzi podobnych do nas samych, ludzi mających na swoim koncie podobny współczynnik popełnionych błędów. W mojej grupie poza mną jest 9 innych osób. Na ostatnim spotkaniu udało mi się zamienić kilka słów z Marcinem i Kasią. Niesamowicie doświadczeni przez los ludzie, przy nich moja historia wydaje mi się tak bardzo błaha, tak niewarta opowiedzenia.. Marcin doświadczył tragicznej śmierci matki, na własne oczy widział jak odchodzi i nic nie mógł zrobić.. po tym zajściu nie rozmawiał z nikim przez dwa lata. do dziś ma problemy w kontaktach z ludźmi.. podobnie do mnie jest bardzo nieufny.. z kolei Kasia neguje swoją tożsamość.. doświadczyła przez to wielu przykrości co mocno zraziło ją do ludzi.. to zabrzmi egoistycznie, ale mając świadomość, że nie tylko ja miewam tego typu problemy od razu robi mi się lepiej.. nie,nie zrozumcie mnie źle nie życzę im takiego losu, ale cieszę się, że już nie jestem z tym sam.