Przewrotność losu

Zaczynam robić postępy-to znaczy tak twierdzi mój psychoterapeuta, do momentu, w którym nie zwrócił na to mojej uwagi sądziłem, że raczej kiepsko mi idzie, że stoję w miejscu.. a czy stojąc w miejscu nie cofamy się, kiedy cała reszta świata gna do przodu? Świadomość, że tyle życia umknęło mi bezpowrotnie powinna dołować, ale zamiast tego czuję ogromną wdzięczność, bo los dał mi szansę.. sam sobie ją wreszcie dałem.. w ostatnim czasie tak wiele osób mnie wspiera.. ludzie, z którymi chodzę na terapię stanowią teraz moją rodzinę, podobne sytuacje życiowe bardzo nas do siebie zbliżyły.. nie myślcie sobie jednak, że teraz moje życie to jakaś idylla czy sielanka.. nigdy tak nie będzie.. ale już wiem, że z problemami trzeba sobie radzić.. bo kiedy są chęci wszystko jest możliwe.. pewnie jeszcze nie raz życie mnie czymś zaskoczy.