Demony przeszłości

W ostatnim swoim wpisie wspominałem o wizycie ,,przyjaciółki" swojego ojca. Byłem tak tym wszystkim zaskoczony, że nie byłem w stanie bardziej rozpisać się na ten temat... Dziś jak troszkę opadły emocje postaram się napisać coś więcej...Więc wypiliśmy z Patrycją (bo tak się nazywa) podczas której zdradziła mi informacji na temat mojego ojca. Dowiedziałem się m.in gdzie pracuje, gdzie teraz mieszka ile czasu jest już z Patrycją, która est rozwódką po przejściach, ale wydaje się być miłą osobą. Dlatego jej próba pogodzenia mnie z ojcem jakoś specjalnie mnie nie zaskoczyła...Wymieniliśmy się numerami telefonów i daliśmy sobie kilka tygodni czasu na ponowny kontakt. Muszę wszystko przemyśleć, czy teraz godzenie się z ojcem będzie dobrym posunięciem, czy może jednak poczekać? Nie będę ukrywał , że obawiam się iż może kosztować mnie to mnóstwo sił których może potem zabraknąć by kontynuować terapię dobrze, ze teraz zbliża się weekend majowy może wyjadę w góry, które zawsze kochałem i tam znajdę jakieś natchnienie tymczasem kończę bo dziś mnóstwo pracy przede mną...

Niespodziewany gość

Dziś poszedłem do pracy z dobrym nastawieniem, postanowiłem sobie rano, że nic nie zepsuje mojego nastroju..żadne wydarzenie..żadna osoba, choćbyście nie wiem jak się starali nie wyprowadzicie mnie z równowagi..kiedy chcę potrafię..w ramach ćwiczenia zalecanego przez terapeutę postanowiłem powiedzieć każdemu z mojego działu „dzień dobry” i zamienić kilka słów..cholernie trzęsły mi się przy tym ręce, ale naiwnie wierzę, że tego nie zauważyli. Ok. 13.00 wróciłem do domu, wbrew pozorom te kilka godzin kompletnie wycieńczyło mnie emocjonalnie.. zjadłem coś na szybko i chciałem uciąć sobie drzemkę..a tu nagle dzwonek do drzwi..do mnie?? Myślę sobie pewnie ktoś zabłądził, albo kogoś szuka, no bo kto? Niczego przecież nie zamawiałem..przy trzecim dzwonku ruszyłem sprawdzić, otwarłem i na progu zobaczyłem kobietę, na oko mogła mieć jakieś 40 lat, choć takie coś zawsze trudno stwierdzić..nim zdążyłem cokolwiek zapytać powiedziała: „jestem przyjaciółką Twojego ojca, czy możemy zamienić parę zdań? Od razu uprzedzam, że on nie wie, że tu jestem” zaintrygowała mnie na tyle, że poprosiłem aby weszła. A teraz najlepsza część: jak się okazało postawiła sobie za cel pojednanie mnie z nim, opowiedziała co u nich..stwierdziła, że ojciec naprawdę cierpi i dręczą go straszne wyrzuty sumienia z mojego powodu..a nie odzywa się, bo jednak duma zwycięża, powiedziałem, że przemyślę temat i jeśli uznam, że tego chcę odezwę się..jakoś ciężko mi w to wszystko uwierzyć..

Ciężki Dzień

To był dla mnie bardzo ciężki dzień. Myślałem, że już się przełamałem, że terapia mi służy, aż tu nagle spotkanie indywidualne z terapeutą i uświadomiłem sobie, że naprawdę nie jest dobrze....wiem ze pisałem że się już oswoiłem i że czuję się częścią grupy, ale uwierzcie mi to nie to samo co terapia indywidualna. Kurcze to naprawdę trudne!!! I mimo to, że właściwie powinienem być z siebie zadowolony- przecież zrobiłem ten krok i poszedłem na terapię, samo to, że w rozmowie indywidualnej nie potrafię powiedzieć tego co czuje jest przerażające i jeśli miałbym powiedzieć czy to spotkanie mi pomogło??? zdecydowanie nie!!! raczej czuje się jeszcze gorzej i naprawdę mam już dość myślenia o tym... dobra nie będę was zanudzał.

Przerwa

Od mojego ostatniego wpisu minęło parę dni. Niewiele się wydarzyło, niewiele się zmieniło. Zatem, wyznaję zasadę - jeśli nie mamy nic ciekawego do powiedzenia, to lepiej siedzieć cicho. Dzisiaj będzie lakonicznie. Nie mam już sumienia faszerować Was moimi pseudo głębokimi przemyśleniami, które szczególnie nasilają się późniejszą porą. Jutro spotkanie 
z terapeutą. Także po nim, będę mieć cały weekend, by zamęczać najbardziej wytrwałych czytelników(o ile jeszcze takowych posiadam...), swoimi wnioskami z piątkowego prania mózgu. Paul McCarntey czy John Lennon? Trudny wybór, prawda? Jednak ja wybiorę teraz "Imagine"...

Wiosenna Nadzieja

Dziś obudziłem wcześnie, a raczej zrobiło to wiosenne słońce. W końcu od wielu tygodni jest wreszcie ciepło. Taka pogoda na pewno pomoże mi w mojej terapii. Bo choć piątkowa sesja była udana, to wiadomo, że jeszcze wiele do zrobienia. Najważniejsze dla mnie jest w tym momencie pracować wśród ludzi. Dziś mam dzień wolny może wybiorę się do parku kultury. Wcześniej tego nie wspominałem, ale mieszkam w Katowicach także daleko nie mam. Może wybiorę się do Zoo zwierzęta zawsze mnie uspokajały. Warto byłoby też napisać, jakiś artykuł na temat naszego Zoo. W końcu praca w Dzienniku Zachodnim zobowiązuje. Na szczęście weekend spędziłem w domu także myślę, że sił mi nie zabraknie. Do tego muszę się przygotować do piątkowej sesji u psychologa. Tak... Sesję mam co piątek i mamy na niej opowiadać jakie kroki w celu poprawy losu dokonaliśmy w ciągu tygodnia. Wiadomo by osiągnąć cel trzeba coś od siebie dać, a moim celem jest normalność. Może nie dziś, nie jutro, ale za rok czy dwa...kto wie... Chciałbym się w życiu jeszcze prawdziwie zakochać, tak to jest moje marzenie... Bo człowiek bez miłości jest jak pusty dziecięcy pokój...niby jest on pięknie i wesoło urządzony jednak bez śmiechu dziecka to wszystko jest nic nie warte... Jednak by móc kochać kogoś, najpierw muszę pokochać siebie...By nauczyć się czym jest miłość...

Pobudka

I znowu! Budzę się w środku nocy, a właściwie gwałtownie zrywam. Pościel wilgotna - nie, nie od tego, co sobie wyobrażacie - a od mojego zlanego zimnym potem ciała. Towarzyszy nierówny i przyśpieszony oddech spowodowany tachykardią. Otumaniony, staram się dźwignąć moje ciężkie niczym obrady sejmowe powieki. Tak! to musiał być kolejny z tych koszmarów, z których siłą należy się wydostać - stwierdzam. Chcąc mieć 100% pewność, mierzę badawczym wzrokiem pomieszczenie, najpierw spoglądając na poruszającą się firankę, a następnie w kierunku stojącego na regale przy łóżku, cyfrowego zegara, wskazującego godzinę 3:33. Rozemocjonowany opadam ponownie, starając się uregulować tętno. Niby szczęśliwy... nie. Odczuwając ulgę, przymykam oczy. Kotłujące się obrazy oraz poszczególne fragmenty obecne we śnie, którego trudno określić snem, nie dają mi spokoju. Czuję się zbyt zmęczony żeby zasnąć. Rozbity zwlekam się z łóżka, podchodzę do okna, otwieram je szeroko...Nie patrząc w dół, sięgam do paczki papierosów, wyciągam jednego i nerwowo odpalam zapalniczką, rozkoszując się wdychanymi substancjami smolistymi - o tak, przecież wspieram finansowo dobrych i przemiłych facetów, sprzedających śmierć - uśmiecham się głupkowato pod nosem, z głupkowatej dygresji. Standardowo obserwuję widoki z mojego okna, a zwłaszcza zwracam uwagę na nocnych puszkogniotów, baraszkujących po śmietniku, którym akompaniują wygłodniałe czy może wysterylizowane i niespełnione kocury. Zastanawiam się kiedy i ja dołączę do tego zaszczytnego grona, a na pewno wkrótce dołączę, jeśli nadal będę robić z siebie ofiarę losu. Ale już nie mam siły na głębokie, autodestrukcyjne i do niczego nie prowadzące refleksje. Dochodzę do pomarańczowej przyjemności - dobra, jeszcze drugiego zakurzę, by syto dokarmić raczydło - rozkminiam i zanurzam opuszki palców w paczce - pusta! no kur.., jeszcze tego brakowało!- rozżalony, wymownie przewracam oczami. Natychmiast staję się nerwowy, na samą myśl o braku zapasów nikotynowych. Wyjść z domu, nie wyjść, wyjść czy nie wyjść...

Powrót na terapię

Piątek to był ten dzień.. mój wielki powrót.. pierwszy dzień terapii po bardzo długiej nieobecności, dziwnie się tam czułem, niby znam to miejsce, a jednak jest w nim coś niepokojącego.. tam uaktywnia się moje drugie „ja”, tam mogę się otworzyć.. mimo, że są to dla mnie obcy ludzie, to jednak mają podobne problemy.. nikt nie zrozumie mnie lepiej od nich, nikt mnie nie ocenia.. nie patrzy na mnie jak na dziwadło.. po pierwszej godzinie poczułem się tam jak w domu, jakbym od dawna stanowił nieodłączną część tego miejsca, to uczucie jest nieco uzależniające.. rozmawiałem z moim opiekunem, pozwolił mi dołączyć do nowo powstałej grupy, z którą będę się spotykał przez następnych kilka tygodni.. ludzie zagubieni jak ja, każde z osobna jest tak kruche, jednak razem stanowimy siłę..

Koszmary

Przez ostatnich kilka nocy dręczy mnie pewien koszmar..mały chłopczyk siedzi skulony pod ścianą...bardzo się boi, bo wie, że za chwilkę do domu wróci ojciec i znowu będzie awantura.. jak ostatnio ciągle..nagle słyszy odgłos otwieranych drzwi ,kroki i głos..jego głos, podniesiony i emanujący wrogością..krzyk, groźby..i płacz matki, chwilkę później hałas ustaje..chłopczyk słyszy tylko zbliżające się kroki..widzi go..to jego wstrętne odpychająco-aroganckie spojrzenie mówiące: „przede mną nie uciekniesz”..jeśli znowu stanie w obronie matki dostanie..dostani e na pewno..siedzi więc cicho, a z jego oczu płyną łzy..jedna po drugiej, nagle słyszy potężny huk..jakiś przeraźliwy mrożący krew w żyłach pisk..w tym momencie zwykle się budzę..minęło już tyle lat..pisząc to czuję się, jakby to mnie nie dotyczyło, jakbym opowiadał o zupełnie obcej mi osobie..a przecież tym chłopczykiem byłem ja.. Przeszłości nie można już zmienić,ale przyszłość..tak śmiało mogę powiedzieć,że przyszłość napawa mnie optymizmem..

Pierwszy dzień pracy i ... Niepewność

Wróciłem do pracy wśród ludzi, jednak mój powrót nie był taki jaki sobie wymarzyłem, ciągle dręczyły mnie   niepewność i wątpliwości , przez co nie mogłem spać przez kilka dni. Odbiło się to na moim zdrowiu i kondycji psychicznej. Szef nie był zadowolony z tego faktu, ponieważ mój zapał i kreatywność gwałtownie osłabły. Na szczęście kawa i napoje energetyczne w końcu postawiły mnie na nogi. Pracy na szczęście nie było zbyt wiele i dałem radę, pozytywnie zaskoczyło mnie powitanie w pracy. Koledzy ciągle o mnie pamiętali ... dlatego muszę w końcu zamknąć ten smutny rozdział w moim życiu, by w pełni móc wrócić do normalności. Tymczasem naładowany pozytywną energią kładę się w końcu spać i z niepewnością oczekuję na kolejny dzień w pracy.

Wychodzę do pracy !

Stało się, dzisiaj pierwszy raz od wielu dni pojawię się w pracy. To chyba pierwszy krok na drodze do mojego osobistego odkupienia, pierwszy krok, który mam nadzieje sprawi, że w końcu moje proste... nie, puste i kompletnie pozbawione wyrazu życie w końcu odmieni się na lepsze. To tylko jeden mały krok, wiem, to niewiele ale muszę od czegoś zacząć ... muszę zbudować jakiś solidny fundament, fundament na którym odbuduję swoje życie ! Kiedy obudziłem się rano i spojrzałem na zegarek, a moje oczy nie przyzwyczajone jeszcze do blasku porannego światła z trudem dojrzały wskazówki zegarka. Zanim przez wir moich sennych myśli nie przebiła się ta jedna, która niczym gigantyczny młot uświadomiła mi, że dziś jest ten dzień w którym wszystko ma się odmienić. Ubieranie szło mi dość niezdarnie.. wszystko przez obawy które cały czas paraliżowały moje ciało, ale w końcu się udało. Teraz kiedy już jestem gotowy do wyjścia piszę te słowa. Niech ci nieliczni którzy czytają tego bloga, trzymają za mnie kciuki ! Bo dzisiaj stawiam pierwszy krok na nowej lepszej drodze do nowego lepszego życia ! Wychodzę do pracy !!!

Poświąteczny nastrój

Miałem sporo planów na te święta, sporo rzeczy, które chciałem zrobić..jednak nie wszystko okazało się dla mnie wykonalne, pisanki? w porządku to było do ogarnięcia..trzy niezbyt wymyślne dania, na które zdobyłem się, po niewielkich zakupach..do supermarketu nie dotarłem..zbyt duży tłum, ale osiedlowy sklepik okazał się całkiem przyzwoicie zaopatrzony, a z racji tego, że było w nim mniej ludzi nie czułem się aż tak bardzo osaczony..wierzcie mi to i tak pokonanie bariery, która do niedawna wydawała się nie do pokonania, był czas kiedy jedzenie dostarczała mi firma cateringowa..najbardziej martwi mnie fakt, że byłem sam, przez krótką chwilę chciałem zaprosić sąsiada-starszego pana, którego rodzina od lat mieszka za granicą, a on zupełnie jak ja tkwi całymi dniami w domu, jednak później pomyślałem, że może to za dużo? że może uzna, że jestem totalnie pokręcony..to mogło być zbyt wiele także dla niego..przecież nasza rozmowa to lakoniczne dzień dobry, ewentualnie kilka zdań wymienionych z grzeczności..święta przed TV nie są aż takie straszne..wczoraj wieczorem wspiąłem się na wyżyny własnej odwagi i zadzwoniłem do ojca..odebrał po kilku sygnałach swoich suchym i chłodnym:” słucham”? rozłączyłem się..jednak po kilku minutach spróbowałem ponownie, tym razem odebrała jakaś kobieta, więc ponownie się rozłączyłem..zabrakło mi odwagi..teraz zastanawia mnie kim ona jest? kim jest dla niego? Wiem, że prędzej czy później będę musiał z nim porozmawiać, bo jest czymś w rodzaju demona przeszłości, z którym przyjdzie mi się zmierzyć..jutro pierwszy dzień w pracy i tej myśli staram się trzymać.