Koszmary

Przez ostatnich kilka nocy dręczy mnie pewien koszmar..mały chłopczyk siedzi skulony pod ścianą...bardzo się boi, bo wie, że za chwilkę do domu wróci ojciec i znowu będzie awantura.. jak ostatnio ciągle..nagle słyszy odgłos otwieranych drzwi ,kroki i głos..jego głos, podniesiony i emanujący wrogością..krzyk, groźby..i płacz matki, chwilkę później hałas ustaje..chłopczyk słyszy tylko zbliżające się kroki..widzi go..to jego wstrętne odpychająco-aroganckie spojrzenie mówiące: „przede mną nie uciekniesz”..jeśli znowu stanie w obronie matki dostanie..dostani e na pewno..siedzi więc cicho, a z jego oczu płyną łzy..jedna po drugiej, nagle słyszy potężny huk..jakiś przeraźliwy mrożący krew w żyłach pisk..w tym momencie zwykle się budzę..minęło już tyle lat..pisząc to czuję się, jakby to mnie nie dotyczyło, jakbym opowiadał o zupełnie obcej mi osobie..a przecież tym chłopczykiem byłem ja.. Przeszłości nie można już zmienić,ale przyszłość..tak śmiało mogę powiedzieć,że przyszłość napawa mnie optymizmem..