Przewrotność losu

Zaczynam robić postępy-to znaczy tak twierdzi mój psychoterapeuta, do momentu, w którym nie zwrócił na to mojej uwagi sądziłem, że raczej kiepsko mi idzie, że stoję w miejscu.. a czy stojąc w miejscu nie cofamy się, kiedy cała reszta świata gna do przodu? Świadomość, że tyle życia umknęło mi bezpowrotnie powinna dołować, ale zamiast tego czuję ogromną wdzięczność, bo los dał mi szansę.. sam sobie ją wreszcie dałem.. w ostatnim czasie tak wiele osób mnie wspiera.. ludzie, z którymi chodzę na terapię stanowią teraz moją rodzinę, podobne sytuacje życiowe bardzo nas do siebie zbliżyły.. nie myślcie sobie jednak, że teraz moje życie to jakaś idylla czy sielanka.. nigdy tak nie będzie.. ale już wiem, że z problemami trzeba sobie radzić.. bo kiedy są chęci wszystko jest możliwe.. pewnie jeszcze nie raz życie mnie czymś zaskoczy.

Terapii ciąg dalszy

Ostatnio wspominałem o sposobności spotkania nowych ludzi  podczas terapii. Wspomniałem między innymi o Kasi i Marcinie są oni ważną częścią naszej grupy, są ludźmi którzy przeszli najwięcej. Chciałbym się podzielić z wami pewnymi przemyśleniami. Mianowicie czy myślicie, że taka terapia podczas której wyzbywa się swoich lęków oraz zdradza praktycznie najgłębsze sekrety przed praktycznie obcymi ludźmi może doprowadzić do tego iż kiedyś mogę właśnie z tymi ludźmi być przyjaciółmi? Zastanawia mnie to od pewnego czasu, oczywiście mój główny cel się nie zmienił chcę się wyzbyć moich lęków i w miarę normalnie żyć. Ale jeśli przy okazji istnieje możliwość poznania i zbliżenia się z wartościowymi ludźmi czy nie spróbować ? W końcu kto mnie lepiej zrozumie, jak ludzie którzy doświadczyli również doświadczyli tego samego co ja ?   Chciałbym również wspomnieć o moim ojcu. Mianowicie spotkałem się ostatnio z jego obecną partnerką i uzgodniliśmy, że porozmawia z ojcem i namówi go na spotkanie byśmy spróbowali się pogodzić. Jeśli ojciec się zgodzi tym razem na pewno się nie wystraszę. Ponieważ czas tą sprawę wreszcie zakończyć. 

Nowi Ludzie

Jak się okazało terapia to nie tylko sposobność do wyzbycia się lęku zatruwającego życie, to również świetna okazja do poznania nowych ludzi, ludzi podobnych do nas samych, ludzi mających na swoim koncie podobny współczynnik popełnionych błędów. W mojej grupie poza mną jest 9 innych osób. Na ostatnim spotkaniu udało mi się zamienić kilka słów z Marcinem i Kasią. Niesamowicie doświadczeni przez los ludzie, przy nich moja historia wydaje mi się tak bardzo błaha, tak niewarta opowiedzenia.. Marcin doświadczył tragicznej śmierci matki, na własne oczy widział jak odchodzi i nic nie mógł zrobić.. po tym zajściu nie rozmawiał z nikim przez dwa lata. do dziś ma problemy w kontaktach z ludźmi.. podobnie do mnie jest bardzo nieufny.. z kolei Kasia neguje swoją tożsamość.. doświadczyła przez to wielu przykrości co mocno zraziło ją do ludzi.. to zabrzmi egoistycznie, ale mając świadomość, że nie tylko ja miewam tego typu problemy od razu robi mi się lepiej.. nie,nie zrozumcie mnie źle nie życzę im takiego losu, ale cieszę się, że już nie jestem z tym sam.

Demony przeszłości

W ostatnim swoim wpisie wspominałem o wizycie ,,przyjaciółki" swojego ojca. Byłem tak tym wszystkim zaskoczony, że nie byłem w stanie bardziej rozpisać się na ten temat... Dziś jak troszkę opadły emocje postaram się napisać coś więcej...Więc wypiliśmy z Patrycją (bo tak się nazywa) podczas której zdradziła mi informacji na temat mojego ojca. Dowiedziałem się m.in gdzie pracuje, gdzie teraz mieszka ile czasu jest już z Patrycją, która est rozwódką po przejściach, ale wydaje się być miłą osobą. Dlatego jej próba pogodzenia mnie z ojcem jakoś specjalnie mnie nie zaskoczyła...Wymieniliśmy się numerami telefonów i daliśmy sobie kilka tygodni czasu na ponowny kontakt. Muszę wszystko przemyśleć, czy teraz godzenie się z ojcem będzie dobrym posunięciem, czy może jednak poczekać? Nie będę ukrywał , że obawiam się iż może kosztować mnie to mnóstwo sił których może potem zabraknąć by kontynuować terapię dobrze, ze teraz zbliża się weekend majowy może wyjadę w góry, które zawsze kochałem i tam znajdę jakieś natchnienie tymczasem kończę bo dziś mnóstwo pracy przede mną...

Niespodziewany gość

Dziś poszedłem do pracy z dobrym nastawieniem, postanowiłem sobie rano, że nic nie zepsuje mojego nastroju..żadne wydarzenie..żadna osoba, choćbyście nie wiem jak się starali nie wyprowadzicie mnie z równowagi..kiedy chcę potrafię..w ramach ćwiczenia zalecanego przez terapeutę postanowiłem powiedzieć każdemu z mojego działu „dzień dobry” i zamienić kilka słów..cholernie trzęsły mi się przy tym ręce, ale naiwnie wierzę, że tego nie zauważyli. Ok. 13.00 wróciłem do domu, wbrew pozorom te kilka godzin kompletnie wycieńczyło mnie emocjonalnie.. zjadłem coś na szybko i chciałem uciąć sobie drzemkę..a tu nagle dzwonek do drzwi..do mnie?? Myślę sobie pewnie ktoś zabłądził, albo kogoś szuka, no bo kto? Niczego przecież nie zamawiałem..przy trzecim dzwonku ruszyłem sprawdzić, otwarłem i na progu zobaczyłem kobietę, na oko mogła mieć jakieś 40 lat, choć takie coś zawsze trudno stwierdzić..nim zdążyłem cokolwiek zapytać powiedziała: „jestem przyjaciółką Twojego ojca, czy możemy zamienić parę zdań? Od razu uprzedzam, że on nie wie, że tu jestem” zaintrygowała mnie na tyle, że poprosiłem aby weszła. A teraz najlepsza część: jak się okazało postawiła sobie za cel pojednanie mnie z nim, opowiedziała co u nich..stwierdziła, że ojciec naprawdę cierpi i dręczą go straszne wyrzuty sumienia z mojego powodu..a nie odzywa się, bo jednak duma zwycięża, powiedziałem, że przemyślę temat i jeśli uznam, że tego chcę odezwę się..jakoś ciężko mi w to wszystko uwierzyć..

Ciężki Dzień

To był dla mnie bardzo ciężki dzień. Myślałem, że już się przełamałem, że terapia mi służy, aż tu nagle spotkanie indywidualne z terapeutą i uświadomiłem sobie, że naprawdę nie jest dobrze....wiem ze pisałem że się już oswoiłem i że czuję się częścią grupy, ale uwierzcie mi to nie to samo co terapia indywidualna. Kurcze to naprawdę trudne!!! I mimo to, że właściwie powinienem być z siebie zadowolony- przecież zrobiłem ten krok i poszedłem na terapię, samo to, że w rozmowie indywidualnej nie potrafię powiedzieć tego co czuje jest przerażające i jeśli miałbym powiedzieć czy to spotkanie mi pomogło??? zdecydowanie nie!!! raczej czuje się jeszcze gorzej i naprawdę mam już dość myślenia o tym... dobra nie będę was zanudzał.

Przerwa

Od mojego ostatniego wpisu minęło parę dni. Niewiele się wydarzyło, niewiele się zmieniło. Zatem, wyznaję zasadę - jeśli nie mamy nic ciekawego do powiedzenia, to lepiej siedzieć cicho. Dzisiaj będzie lakonicznie. Nie mam już sumienia faszerować Was moimi pseudo głębokimi przemyśleniami, które szczególnie nasilają się późniejszą porą. Jutro spotkanie 
z terapeutą. Także po nim, będę mieć cały weekend, by zamęczać najbardziej wytrwałych czytelników(o ile jeszcze takowych posiadam...), swoimi wnioskami z piątkowego prania mózgu. Paul McCarntey czy John Lennon? Trudny wybór, prawda? Jednak ja wybiorę teraz "Imagine"...