wtorek, 16 kwietnia 2013
Pobudka
I znowu! Budzę się w środku nocy, a właściwie gwałtownie zrywam. Pościel wilgotna - nie, nie od tego, co sobie wyobrażacie - a od mojego zlanego zimnym potem ciała. Towarzyszy nierówny i przyśpieszony oddech spowodowany tachykardią. Otumaniony, staram się dźwignąć moje ciężkie niczym obrady sejmowe powieki. Tak! to musiał być kolejny z tych koszmarów, z których siłą należy się wydostać - stwierdzam. Chcąc mieć 100% pewność, mierzę badawczym wzrokiem pomieszczenie, najpierw spoglądając na poruszającą się firankę, a następnie w kierunku stojącego na regale przy łóżku, cyfrowego zegara, wskazującego godzinę 3:33. Rozemocjonowany opadam ponownie, starając się uregulować tętno. Niby szczęśliwy... nie. Odczuwając ulgę, przymykam oczy. Kotłujące się obrazy oraz poszczególne fragmenty obecne we śnie, którego trudno określić snem, nie dają mi spokoju. Czuję się zbyt zmęczony żeby zasnąć. Rozbity zwlekam się z łóżka, podchodzę do okna, otwieram je szeroko...Nie patrząc w dół, sięgam do paczki papierosów, wyciągam jednego i nerwowo odpalam zapalniczką, rozkoszując się wdychanymi substancjami smolistymi - o tak, przecież wspieram finansowo dobrych i przemiłych facetów, sprzedających śmierć - uśmiecham się głupkowato pod nosem, z głupkowatej dygresji. Standardowo obserwuję widoki z mojego okna, a zwłaszcza zwracam uwagę na nocnych puszkogniotów, baraszkujących po śmietniku, którym akompaniują wygłodniałe czy może wysterylizowane i niespełnione kocury. Zastanawiam się kiedy i ja dołączę do tego zaszczytnego grona, a na pewno wkrótce dołączę, jeśli nadal będę robić z siebie ofiarę losu. Ale już nie mam siły na głębokie, autodestrukcyjne i do niczego nie prowadzące refleksje. Dochodzę do pomarańczowej przyjemności - dobra, jeszcze drugiego zakurzę, by syto dokarmić raczydło - rozkminiam i zanurzam opuszki palców w paczce - pusta! no kur.., jeszcze tego brakowało!- rozżalony, wymownie przewracam oczami. Natychmiast staję się nerwowy, na samą myśl o braku zapasów nikotynowych. Wyjść z domu, nie wyjść, wyjść czy nie wyjść...
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz