Miłość ?

... To miał być jeden z tych lepszych dni, dni dających iskierkę nadziei, aby stać się istotą społeczną w pęłnym tego słowa znaczeniu. Chciałem stać się kimś ważnym dla drugiej osoby. Ja skazany na samotność, niebyt miałem w końcu poczuć fizyczność, dać ją drugiej osobie. Dotąd sieć była jedyną przestrzenią w której miałem śmiałość na kontakt z kobietą. Pragnąłem czegoś więcej. W miarę jak nasza znajomość się pogłębiała, oboje czuliśmy, że to nie wystarczy... chcieliśmy więcej... Marzyłem, żeby stanąć przed nią i powiedzieć: Oto JA! proszę tylko o to abyś mnie zaakceptowała. Wiedziałem, że wiele ryzykuję, że mogę wszystko stracić. Ale mogłem też wiele zyskać-życie o jakim zawsze marzyłem, być kimś ważnym dla drugiej osoby. Spotkanie było umówione na 18.00, znakiem rozpoznawczym-książka trzymana w dłoni. Mijały kolejne minuty, godziny, nie odpuszczałem wciąż mając nadzieję na cud. Nie przyszła...albo co gorsza była...zobaczyła mnie... Czy naprawdę jestem aż tak odrażający? Patrząc w lustro widzę siebie okrytego w to ciało, którego nienawidzę, w którym jestem schowany i nic nie mogę z tym zrobić. Ja i moje ciało do siebie nie pasujemy. Pytam, niech ktoś mi powie: dlaczego żyjemy w świecie tak okrutnym w którym liczą się pozory? To zewnętrzne, jakże ulotne piękno, przecież ono jest tylko przez chwilę, aby zaraz potem zamienić się w starość, brzydotę. Czy naprawdę nie ma ludzi, którzy potrafią dostrzec coś więcej niż to w czym jestem zamknięty? Ciało to moje własne więzienie. Po raz kolejny uświadamiam sobie, że jestem tym, czym jest moje ciało...