Dzień na wspomnienia

Ostatnio coraz częściej myślę o tych wszystkich zmarnowanych latach..(czy zmarnowanych??),latach stresu i samotności..podobno to człowiek kreuje swój los, a jednak mam poczucie, że niewiele mogłem zrobi ć, czy taki się urodziłem? chyba nie..przyczyny tego stanu upatruję w pewnym wydarzeniu z dzieciństwa, bo właściwie od tego wszystko się zaczęło. Nigdy nie byłem specjalnie lubianym dzieckiem, nigdy też nie byłem popularny. Otyły i zakompleksiony, a dzieci zawsze wiedzą jak to wykorzystać. Tego dnia mieliśmy w szkole przedstawienie, nie pamiętam dokładnie, ale było to związane z mitologią grecką, nie grałem w nim bo niby kogo? takich dzieciaków nikt nie obsadza, miałem natomiast wnieść atrapę drzewa w przerwie między kolejnymi scenami, pech chciał że potknąłem się o jakiś przedmiot i przewróciłem łamiąc przy tym drzewo pod swoim ciężarem..od tego dnia dzieciaki traktowały mnie jak trędowatego, nikt przecież nie chce się zadawać z największym obiektem pośmiewiska jakim się stałem..szykanowanie, zaczepki, popychanie, odrzucenie..nigdy tego nie zapomnę..od tego czasu każdy bliższy kontakt z innymi ludźmi wywołuje u mnie panikę, szybkie bicie serca i te myśli, myśli, że oni mają rację, że do niczego się nie nadaję, że jestem kompletnie bezużyteczny..